Keith Haring in Palazzo Braschi: wat een hond, hart of dansende figuur kan zeggen

Kunst & stad

De Romeinse tentoonstelling brengt meer dan 140 werken en materialen samen. Ze volgt hoe Haring een herkenbare beeldtaal gebruikte voor de straat, politieke boodschappen en het idee dat kunst voor iedereen toegankelijk moet zijn.

Een hond, een hart, een dansende figuur: in de beschrijving van de nieuwe Keith Haring-tentoonstelling in Rome keren zulke motieven telkens terug. Ze zijn eenvoudig te herkennen. Hun betekenis hangt vervolgens af van wat eromheen staat, waarvoor het beeld werd gemaakt en wie ermee werd aangesproken.

Het Museo di Roma in Palazzo Braschi presenteert de tentoonstelling van 6 oktober 2026 tot en met 11 april 2027. Volgens het officiële programma komen meer dan 140 werken en materialen samen, met bruiklenen uit de Nakamura Keith Haring Collection en andere publieke en particuliere collecties. Dat aantal omvat dus ook materialen; het is geen telling van uitsluitend schilderijen.

De tentoonstelling volgt Haring van zijn vroege werk in New York en de Subway Drawings naar politieke affiches, sculpturen, schilderijen en zijn latere werk. Daardoor kun je dezelfde beeldtaal in verschillende vormen volgen. Een tekening in de metro, een affiche en een sculptuur hebben elk een andere plek en een andere manier om een publiek te bereiken.

De curatoren Kaoru Yanase, Ilaria Miarelli Mariani en Claudio Zambianchi verdelen het verhaal over thema’s. Straat en metro vormen één lijn; politieke en sociale betrokkenheid een andere. Daarnaast zijn er onderdelen over het lichaam, kunst als taal voor iedereen en symbolische en spirituele beelden. Die opzet geeft de terugkerende figuren een context. Herkenbaarheid alleen vertelt nog niet waarvoor een werk bedoeld was.

Het cultuurportaal van Rome benadrukt ook Harings relatie met Italië: openbare ruimten, galeriehouders en projecten boden mogelijkheden voor zijn opvatting van stedelijke, collectieve kunst. Palazzo Braschi plaatst die geschiedenis in een museum. Daar ontstaat een interessante lezersvraag: hoe kijk je naar een beeld dat ook buiten een tentoonstellingszaal met mensen wilde communiceren?

De officiële presentatie geeft daarvoor een aanwijzing met Harings streven naar toegankelijke kunst. De kleine woordenschat van honden, harten en bewegende lichamen kon herkenning oproepen; de combinatie en de toepassing maakten er verschillende boodschappen van.

Voor een bezoek vermeldt het actuele programma dinsdag tot en met zondag van 10.00 tot 19.00 uur, met de laatste toegang een uur voor sluiting. Het museum verwijst naar zijn eigen meldingenpagina voor afwijkingen. Neem in de zalen vervolgens één terugkerend motief als houvast: volg wat er met die figuur verandert wanneer het onderwerp, het materiaal of het publiek verandert.