Italië · Stad & streek
In Triëst begint koffie al bij de haven
De koffiehuizen van Triëst hebben een Weense erfenis. De haven ernaast vertelt waarom een Italiaanse stad zo sterk met Midden-Europa verbonden raakte.
Wie koffie alleen als een drankje bekijkt, mist in Triëst een deel van het verhaal. Het kopje hoort er ook bij handel, vervoer en ontmoetingsplaatsen. Deze stad aan de Adriatische Zee ontwikkelde zich als haven van het Habsburgse rijk. In 1719 kreeg Triëst de status van vrijhaven. In 1857 kwam de spoorverbinding met Wenen gereed.
De havenhistorie laat zien hoe belangrijk de verbinding tussen zee en achterland was. Goederen moesten niet alleen aan land komen, maar ook opgeslagen en verder vervoerd worden. De ontwikkeling van het havengebied en de pakhuizen hoort bij dat grotere netwerk. Een kade is pas een schakel in de handel als er een route verder het land in ligt.
Een Weens koffiehuis aan de Adriatische Zee
Volgens de regionale toerismeorganisatie PromoTurismoFVG openden in de tweede helft van de achttiende eeuw koffiehuizen in Triëst. Hun inrichting en dienstverlening kregen een herkenbaar Weens karakter. De Habsburgse band is daardoor ook op de schaal van een interieur te begrijpen.
De organisatie noemt onder meer Tommaseo, Caffè degli Specchi en Antico Caffè San Marco als historische koffiehuizen. Het zijn plekken waarmee zij de culturele en literaire geschiedenis van de stad verbindt. Daarmee vullen haven en koffiehuis elkaar aan: het ene maakt de handelsverbinding zichtbaar, het andere de stedelijke gewoonten die eraan verbonden raakten.
Zelfs bestellen heeft een plaatselijk accent
Ook de woorden zijn eigen aan de stad. Een espresso heet in de lokale koffietaal een ‘nero’. Een ‘capo’ is een koffie met melk zoals elders in Italië een macchiato; bij een ‘capo in b’ komt die in een glas. PromoTurismoFVG legt die termen uit voor bezoekers die aan de toonbank anders voor verrassingen kunnen komen te staan.
Dat kleine taalverschil past bij een stad waarvan de geschiedenis over grenzen heen loopt. Triëst laat zien hoe een internationaal handelsproduct iets heel plaatselijks kan worden. De bonen reizen; de manier waarop een stad erover praat, blijft herkenbaar van haarzelf.